Zullen we samen een cd uitbrengen?
door Mathieu Pater, coördinator muziektherapie bij Papageno

Een van de mooiste dingen aan het werk als muziektherapeut vind ik de verrassingen die ik bijna wekelijks mee maak. Soms zijn het heel kleine dingen maar soms zijn het ook dingen die ik niet meer vergeet. Het is alweer enkele jaren gelden dat er een aanmelding binnen kwam van Jeroen voor muziektherapie. Jeroen, een jongen van 15 jaar, ging niet meer naar school en wilde eigenlijk voor niets meer uit zijn bed komen. In zijn communicatie was hij heel terughoudend en er was maar moeizaam contact met hem te krijgen. Wel zou hij erg van muziek houden, maar had eigenlijk nog nooit een muziekinstrument bespeeld.

Ik herinner mij onze eerste ontmoeting nog heel erg goed. Ik belde aan en zijn moeder deed de deur open. Ik had een keyboard, een gitaar en een djembé meegenomen en liep mee de woonkamer in. Jeroen zat daar achter zijn laptop en staarde naar een leeg scherm. Ik mocht bij hem komen zitten en vroeg aan hem of hij wel eens op een keyboard had gespeeld. Hij haalde zijn schouders op en bleef naar het scherm staren. Ik stelde hem voor het keyboard uit de tas te halen en samen wat muziek te gaan maken. Ik speelde akkoorden op de gitaar en vroeg hem om daar op de witte toetsen een melodie bij te maken. Ik was echt enorm verrast door de mooie en verrassende melodielijnen die hij bij mijn gitaarspel wist te improviseren.

2020 09 18 MuziektherapieWe zijn een aantal weken zo verder gegaan en er kwam steeds meer chemie in het spel. Tijdens het samenspel kwamen ook steeds meer momenten dat Jeroen mij even aan keek, dit was vaak op momenten dat ik een sterke wisseling maakte in mijn spel. Ik speelde hiermee omdat ik merkte dat dat een goede opening was om met hem in contact te komen. Deze momenten van oogcontact waren de eerste momenten die als ‘echt’ contact voelden. Verder zei hij nog weinig en gaf hij door middel van schudden, knikken en zijn schouders ophalen antwoord.

Toen ik hem na enige tijd vroeg of wij opnames zouden maken van ons samenspel knikte hij tot mijn grote blijdschap: ‘ja’. Ik merkte al snel dat hij veel technisch inzicht had en hij hielp al snel mee de opname apparatuur aan te sluiten op de laptop. We gingen samen opnemen en deze opnames terugluisteren. Dit was een mooie aanleiding om met elkaar in gesprek te komen en te overleggen wat we konden aanpassen aan de muziek. Van eenvoudige opnames met twee sporen, een gitaar en keyboard, ging het naar hele uitgebreide opnames waar Jeroen nog vele sporen aan toevoegde.

Nadat we samen enkele muziekstukken hadden gecomponeerd, met vaak een emotie of bepaalde gebeurtenis als uitgangspunt, zie Jeroen opeens: ‘Zullen we samen een cd uitbrengen?’ Ik kreeg door deze vraag een lach op mijn gezicht en Jeroen gaf mij een grote glimlach terug. De CD hebben we nooit uitgegeven, maar het was een bijzondere ervaring om via deze weg met elkaar echt in contact te komen en de muziek die we samen hebben gemaakt heeft Jeroen geholpen om ook weer met andere mensen om hem heen in gesprek te gaan.

Voor mij was dit weer een hele bijzondere ervaring over hoe muziek in gezet kan worden en hoe het een communicatiemiddel kan zijn.

(De gebruikte naam is om privacy redenen gefingeerd)