5 JAAR Papagenohuis en dan?!
Door Els ten Berge, moeder bewoner

Precies 5 jaar geleden bladerde ik door het blad van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) en zag een aankondiging dat het Papagenohuis binnenkort haar deuren zou openen. Een huis vol muziek, waar de buitenwereld naar binnen wordt gehaald, een plek waar jongeren met autisme zich kunnen ontwikkelen. Onze middelste zoon werd dankzij dit artikel de eerste bewoner van het Papagenohuis!
Deze grote, schuchtere en wat angstige jongen met autisme rolde door de intake heen. Het lukte om de juiste indicatie te krijgen. Luc was toen 21 en eigenlijk zochten we al jaren naar een plek met warme woonbegeleiders en ruimte om te werken te leren en muziek te maken. Als moeder is maar een ding belangrijk, je wilt dat je kind goed in zijn vel zit en zijn mogelijkheden gaat benutten.

2020 01 09 Els2020 01 09 Luc

Woonbegeleiders hebben meegeholpen in het zoeken naar afwisselende dagbesteding, ook buiten het Papagenohuis. Luc heeft gedragstherapie gehad vanuit ’s Heeren Loo waardoor hij zichzelf beter is gaan begrijpen en zijn autisme kan accepteren. Vanaf het begin heeft hij zeer trouwe vrijwilligers om hem heen die wekelijks komen om hem te ondersteunen bij alles waar de woonbegeleiding en wij als ouders niet aan toe komen. Hierdoor kan hij nu zijn financiën beheren, heeft hij leren koken, kleding aanschaffen en volgt hij schriftelijke cursussen om kennis op te doen. Hun inzet en geduld is van onschatbare waarde.

Ik heb geleerd mijn kind wat meer los te laten en hij blijkt in staat om zijn eigen regie heel goed in handen te nemen. Natuurlijk had ik de hoop dat hij veel met zijn muzikale talent zou gaan doen en door zou gaan met componeren. Maar heel eerlijk zegt hij tegen mij dat dit bij een oude periode hoort en hij nu veel liever als vrijwilliger hovenier is en schilderijen maakt. Hij vindt accordeon spelen veel leuker dan piano. Dat is natuurlijk ook een prachtige ontwikkeling.

Veel jongeren uit het Papagenohuis stromen door naar een vorm van begeleid zelfstandig wonen. We beseffen dat ondanks alles wat Luc al geleerd heeft dit zou leiden tot vereenzaming. In dit huis wordt veel ondernomen waar hij altijd aan mee kan doen. Je hebt de vrijheid om op je eigen appartement te zijn maar voor de sociale contacten hoef je alleen maar de trap af. Het huis is niet opgezet om er altijd te blijven wonen dus heel langzaam gaan we een beetje denken over een vervolgplek. Gelukkig zit hier geen druk achter en blijven we zeker nog een tijd genieten van deze fijne plek!