Papageno, zwangerschapsverlof en loslaten door Angela de Vries, dagbestedingscoördinator in het Papageno Huis Laren.

Ik was in 2018 de eerste zwangere collega op de werkvloer. In overleg met de manager en gedragswetenschapper moest er gekeken worden naar mijn taken. Wat kan en mag nog wel, wat is beter van niet. Bijvoorbeeld  de slaapdiensten. Ik vond het niet nodig om daarmee te stoppen. Ik slaap thuis net zo best als in het Papageno Huis. En ik vond het belangrijk dat er zo min mogelijk zou veranderen voor de jongeren. Spannend, want alles moest dus in overleg omdat ik de eerste was. En dat is lastig, omdat ik nou net niet iemand ben die even het werk neerlegt. Ik ga liever gewoon door.

Een andere uitdaging was, het vertellen aan de jongeren. Dat is best spannend met allemaal jongeren met autisme die eigenlijk precies willen weten hoe of wat. Maar vooral ook wanneer het kind geboren wordt. Want daarna is alles weer zoals het was.

Ik kreeg verschillende vragen. Zoals of ik direct na de geboorte weer terug zou zijn. Want je bent toch niet ziek? Waarom moet het anders zo lang duren. Het hielp voor mij niet echt mee, dat ik zelf ook niet zo’n behoefte had aan 16 weken verlof. Niet dat ik geen zin had in de eerste weken thuis met de baby, maar ik zou Papageno gewoon veel te erg gaan missen. Het is de leukste werkplek die ik ken. Met al zijn diversiteit en geweldige jongeren. Ik heb als flexer op allerlei plekken gewerkt, maar ik miste altijd  de combinatie en diepgang. Papageno heeft dagbesteding en wonen in één. Ik hoef niet te kiezen. Hier doe ik precies wat ik zo leuk vind. Dat zou ik dan 16 weken achter me moeten laten.

2020 07 09 Angela de VriesMaar goed, even terug naar het begin. Het moment waarop de jongeren mogen weten dat je zwanger bent. Er was een jongere die in het begin steeds wilde weten hoeveel weken ik was. Gaandeweg wist zij beter dan ik, het aantal weken zwanger en de grootte van de baby. Namelijk aan het einde zo groot als een meloen. Want ja, ze had ook een app gevonden. Een andere jongere wilde weten of ik borstvoeding zou gaan geven. Want wat is beter borstvoeding of kunstvoeding? Ze was nieuwsgierig naar mijn mening, omdat ze zelf kunstvoeding had gehad. Maar ook of ik mijn kind zou laten vaccineren en of dat dan verplicht is. Bijzondere vragen, maar leuke gesprekken.

Toen het toch echt voor nagenoeg iedereen zichtbaar begon te worden, voelde een jongere zich erg verantwoordelijk voor mij. Dat was lief maar ook gek, want ik ben toch de begeleider? Hij had ergens gelezen dat je als zwangere vrouw niet te veel moet tillen. ‘Niet te veel’ is voor een jongere met autisme erg vaag. Dus als ik in dienst was terwijl hij dagbesteding had, mocht ik die dag niks tillen.

Mijn zwangerschap heeft leuke, maar ook lastige gesprekken opgeleverd. Want jongeren willen weten wie je vervangt, voor hoe lang en wanneer je dan precies weer terugkomt? Of ik nog wel terug kom? Of ze op kraamvisite mogen komen? Of ze me tussendoor nog zouden zien, of niet. Dat laatste vond ik extra lastig. Vooral omdat ik aan het einde van de zomer was uitgerekend. Oftewel een aantal jongeren zou ik nog veel langer niet zien dan die 16 weken. Hoe leg je dat dan uit? Dat je na hun vakantie er ‘ineens’ heel lang niet bent.

En tussendoor komen was voor mij geen optie. Want wat als de bevalling toch zwaarder is en ik daarna ineens even een tijdje niet langs kan komen? Dat vond ik veel te onduidelijk voor de jongeren. Dus sprak ik af dat ik op de vrijwilligers BBQ zou komen, als ik nog niet bevallen was. En daarna tot aan het einde van het jaar vrij zou zijn.  

Daar was het moment dan, de BBQ waar we met z’n allen bij elkaar komen. Jongeren, collega’s en vrijwilligers. Om de vrijwilligers te bedanken voor hun inzet. Als dagbestedingscoördinator vond ik het belangrijk om daarbij te zijn. Ik was toen al 2 weken met verlof. Wat heb ik die avond genoten! Verbaasde reacties dat ik er toch nog was. Jongeren die dachten dat ik al bevallen was. Ook was het mooi om te zien hoe de jongeren er een feestje van maakte voor en met de vrijwilligers. Ik was ontzettend blij en dankbaar dat ik daar nog deel vanuit kon maken. Met nog even een extra afscheid van mijn collega’s kon ik dan nu echt loslaten en genieten van mijn zwangerschapsverlof… althans eventjes dan.

Ik denk dat mijn hoofd en lijf hebben gedacht: ‘Nu heb je alles gedaan wat je zo belangrijk vond'. Want diezelfde avond begonnen mijn weeën. En de volgende ochtend was onze zoon geboren. Tot ieders verbazing, want die avond hadden ze niks gemerkt.

En het leukste bij terugkomst was dat sommige jongeren vroegen waar mijn buik gebleven was. Omdat het niet voor iedereen logisch is dat nou juist daar de baby in had gezeten.