Papageno: een tweede thuis
door Sonja Toet, moeder van Rick, dagbesteder in het Papageno Huis

Je probeert het zolang mogelijk uit te stellen om weer een vervolgplek zoeken voor je kind. Waar je het liefst nog even voor struisvogel wil spelen zegt dat stemmetje in je hoofd dat je tijdig moet beginnen. Uit ervaring weet ik dat vervolgplekken voor jongvolwassenen met autisme schaars zijn. Ik was er dan ook vrij snel achter dat ik buiten mijn woonregio op zoek moest gaan naar een passende omgeving. Een gemeente waar het niet te druk is en waar de natuur om te ontprikkelen in nabijheid is. Op zoek naar een omgeving waar mijn zoon tot ontwikkeling kan komen.

Het laatste schooljaar was inmiddels aangebroken en in zijn uitstroomprofiel stond 'dagbesteding’. Dit betekende dat zijn hard bevochten onderwijs en begeleiding op maat weer als sneeuw voor de zon zou gaan verdwijnen. Maar we namen het zoals het was met wel een paar mooi behaalde certificaten op zak. Op de vraag hoe hij zelf zijn vervolgplek graag zou zien kwam al snel het antwoord. ''Als ik er maar niet meer weg hoef Mam, dat ik er ook kan gaan wonen''. Deze zin kwam even binnen want hij zei het met zoveel gevoel dat ik even moest slikken. De lat lag dus hoog! Omdat ik buiten de regio moest zoeken en wist van het bestaan van het Papageno Huis en ooit eens had gelezen dat Aaltje en Jaap van Zweden volgens Son-Rise methode hadden gewerkt met hun zoon, ging ik maar meteen over tot actie. Al vanaf het eerste telefoontje en rondleiding in het Larense wist ik dat dit DE plek was voor hem. De tranen biggelden over mijn wangen toen ik wegreed en voelde een enorme opluchting. In mijn hoofd dacht ik: ''Zou het echt lukken? Dit is te mooi om waar te zijn!”

2020 02 28 Sonja Toet foto

Mijn zoon heeft de diagnose klassiek autisme wat maakt dat zijn 'eigen wereldje' groot is. Inmiddels weet ik dat werken vanuit contact een ingang geeft die mijn zoon uitnodigt zich te ontwikkelen binnen zijn eigen mogelijkheden. Door een goede afstemming ervaart mijn zoon meer houvast en is daardoor meer open en leerbaar. Wat ik hoopte te vinden vond ik binnen het Papageno Huis. Veel heeft mijn zoon doen groeien, van mogen meedraaien in de keuken tot het volgen van kickboks lessen en van creatief mogen zijn tot toneel. Alles is er. En zelfs dat stukje onderwijs hebben we kunnen behouden. Wat het meest terugkomt in zijn programma is muziek. Hij volgt muziek 1 op 1 met zijn muziektherapeute en hij volgt muziek in de groep. Hierdoor leert hij gemakkelijker contact te maken en om steeds wat langer in contact te blijven. Hij speelt al wat piano en leert noten lezen en voelt zich steeds wat vrijer ook in het stukje zang. Het is wonderlijk om te zien hoe hem dit helpt in zijn ontwikkeling naast het plezier wat hij aan muziek beleeft. Het eerste Papageno concert heb ik daarom ook alleen maar zitten te genieten van alles en iedereen en in het bijzonder natuurlijk van mijn zoon. De houding ten opzichte van de jongeren is zo echt en liefdevol dat doet niet alleen je kind groeien maar dat geeft je als ouder ook dat goede gevoel. Dit is wat het Papageno Huis zo mooi maakt.

Begeleiders van ’s Heeren Loo, vrijwilligers en de jongeren samen vergeten niet ook af en toe de ouders te betrekken in hun wereld. Dat is wat maakt dat alles klopt! Als je de buitenwereld naar binnen weet te halen en het echt inclusieve denken weet om te zetten in de dagelijkse praktijk, dan doe je gewoon iets hartstikke goed. Ik ben dankbaar dat mijn gemeente mijn zelf uitgeschreven maatwerk uiteindelijk heeft toegekend. Zij hebben er zelfs de eerste maanden dubbel budget voor afgegeven om de overgang naar Papageno zo goed mogelijk te laten verlopen. Zo'n warme overdracht gun je elk kind. En daarmee doe ik Papageno bijna te kort want het is echt een tweede thuis en dat is wat ik als ouder hoopte te vinden, maar voor onmogelijk hield. Hier krijgt je kind de kans volwassen te worden naar eigen mogelijkheden. Als ouder krijg je hierdoor de kans zo heel geleidelijk aan je kind los te laten zonder dat je het beseft: hoe mooi is dat! Ik ben een gezegend mens en koester deze plek nog iedere dag.