‘Mijn ervaringen tijdens de corona lockdown’ door M.M. bewoner en dagbesteder in Papageno Huis Laren

Het was een doodnormale vrijdag de 13e waarop ik te horen kreeg dat bij ons de dagbesteding ‘2 weken’ zou gaan sluiten. Nou, dat werd uiteindelijk bijna 3 maanden, omdat een virus als covid-19 blijkbaar behoorlijk weigert om ‘dood te gaan’, zoals ik het zelf geregeld verwoord. Tijdens de lockdown werden er allerlei tussenoplossingen aangeboden die de ‘oude’ dagbesteding ietsje vervingen, maar ze trokken me allemaal niet aan, omdat ik simpelweg de ‘oude’ dagbesteding en al mijn vrienden daar miste.

Maar dat maakte niet dat ik geen tussenoplossingen voor mezelf kon bedenken. Deze vonden allemaal plaats op mijn appartement en omvatten onder andere tekenen, videogames spelen, films kijken en muziek luisteren. Ik genoot hier ten zeerste van, zelfs al maakten de begeleiders zich zorgen dat ik niet vaak beneden kwam. Die zorgen waren helemaal niet nodig, want ik vermaakte me prima.

2020 08 28 MarciaIn de tussentijd ben ik natuurlijk ook wel naar buiten gegaan, maar dan alleen voor twee vaste dingen in mijn weekrooster, namelijk op dinsdag de wekelijkse boodschappen halen, en op woensdag samen met een stagiaire doelloos door Laren fietsen om mijn verkeersinzicht te verbeteren. Maar buiten was ik verder niet vaak omdat de lente natuurlijk ook het hooikoortsseizoen is. Om precies te zijn ben ik allergisch voor zowel boom- als graspollen, wat met het wonen en ‘dagbesteden’ in een bosomgeving zeker een flinke boosdoener is.

Onder alle bewoners kwam de regel dat je uitsluitend of op de woongroep bleef, of bij je voogd(en), tenzij er iemand uitzonderingen had. Maar dat kwam niet vaak voor. Uiteindelijk bleef ik over met circa 5 á 6 mensen (mezelf meetellend) en was het verder doodstil in huis. Nog erger dan dat het stil is als alle dagbesteders doordeweeks ’s middags normaal gesproken naar huis zijn vertrokken.

Op de lockdown reageerden alle buren anders (de een, zoals ik, redelijk positief, en anderen vaak negatief), en moesten er intussen ook veel vervangende krachten komen: flexwerkers en mensen die normaal gesproken ambulante begeleiders waren. Ook waren twee van onze primaire begeleiders/krachten helaas getroffen door het (im)populaire virus, waarvan één zelfs naar de ICU moest omdat het bij hem zo heftig was. Met beide krachten gaat het nu gelukkig een stuk beter, maar hij die op de ICU heeft gelegen moet nu nog wel fysiek goed herstellen voordat hij weer aan het werk kan.

Op zowel de dagbesteding als de woongroep worden nu goede maatregelen genomen qua afstand, hygiëne, bescherming en dergelijke en ze bevallen me eigenlijk prima. Niet meer tijdens het dineren of de pauzes zo dicht op elkaar zitten bijvoorbeeld, ik vind het echt fijn. Voor mijn part hoeven gewoontes als drie keer zoenen op dingen als verjaardagen nooit meer voor te komen en mag het afstand houden ook wel blijven (zeker gezien ik zelf ook haphefobie, ofwel angst voor aanraken, heb), ook als het momentele virus al ‘dood’ is. Ergens heeft deze pandemie blijkbaar ook wel goede dingen gedaan als het op mensen als ik neerkomt.

*mijn naam is wegens privacy redenen gefingeerd