Kees Verkade, een inspirerend mens door Christien Kuysters, directeur Stichting Papageno Fonds

2021 01 02 KeesVerkade Papageno 0396Vanochtend hoorde ik het bericht dat Kees Verkade is overleden, het raakte me diep. Een triest bericht zo aan het begin van het nieuwe jaar. 

In 2017 leerde ik Kees en zijn vrouw Ludmilla kennen toen ze aanboden om te exposeren in het Papageno Huis. Hij was namelijk geïnspireerd door Papageno en het werk dat wij in het Papageno Huis doen voor jongeren met autisme. Kees had zelfs al een ontwerp voor een Papageno-beeld gemaakt vertelde zijn vrouw. Ik wist niet zo goed wat te doen, Kees Verkade... de grote, beroemde beeldhouwer... een beeld voor Papageno én een expositie waarvan een groot deel van de opbrengst voor Papageno zou zijn?

Kees stuurde een schets van het ontwerp; zijn handen hadden het beeld van Papageno gevormd zoals het in zijn ogen moest zijn; een trotse jongeling met de blik vooruit, en fier rechtopstaand. In die Papageno herkende ik de droom die wij hebben voor alle jongeren met autisme. We gunnen ze dat ze trots door het leven gaan en doen er alles aan om hen daarbij te ondersteunen.

Toen de expositie ingericht werd kwamen Kees en Ludmilla in het Papageno Huis, in eerste instantie druk met het juist plaatsen van de beelden en schilderijen. Een indrukwekkende collectie was met hijskranen neergezet en met vrachtwagens aangevoerd. Kees wist precies hoe hij het ingericht wilde hebben maar liet het werk graag aan anderen over. Hij was liever met de Papageno jongeren bezig, stiekem in het rookhok praten over de zaken in het leven. Alle onderwerpen konden besproken worden zelfs seks was geen taboe, tot hilariteit van de jongeren. Ik weet zeker dat een aantal van hen zijn wijze lessen en humor hebben onthouden.

2021 01 02 KeesVerkade Papageno 0375De opening van de expositie kwam er aan. Het Papageno-beeld werd rechtstreeks naar het Papageno Huis toegestuurd. Ik vergeet nooit de liefdevolle wijze waarop Kees het beeld vastpakte en op de goede plek van de expositie plaatste; in het centrum van de ruimte. In het echt was het Papageno beeld, gegoten in brons, nog mooier dan het schetsmodel, want de glans van het brons benadrukte de kracht van de jongeman die Papageno verbeeldt nog meer.

Tijdens de expositieperiode waren Kees en Ludmilla elke dag in het Papageno Huis, ze spraken met alle jongeren en medewerkers en waren oprecht geïnteresseerd in iedereen. Ze lunchten elke dag in het Papageno restaurant en hadden met iedereen contact. Kees bracht lichtheid, creativiteit en vrolijkheid met zich mee en dat was aanstekelijk. De expositie was een succes; het Papageno-beeld staat bij een aantal kunstliefhebbers thuis en Aaltje van Zweden mocht een mooie cheque in ontvangst nemen.

Wij wilden iets terug doen voor Kees maar wat kun je zo'n groot kunstenaar geven? Eén van de Papageno jongeren had een beeldje gemaakt waar ze trots op was en dat hebben we mooi ingepakt. Kees pakte het uit en was ontroerd, mooier dan dit had een bedankje niet kunnen zijn vond hij. Het beeldje heeft een plek in zijn atelier gekregen. 

Bedankt Kees, voor je oprechte aandacht voor de jongeren met autisme en de unieke wijze waarop jij, met jouw creativiteit Papageno hebt vormgegeven.