‘Een plekje in mijn hart’ door Sophie Veltkamp coördinator fondsenwerving en communicatie Stichting Papageno Fonds

Als je kiest voor een inclusieve werkomgeving, je mensen wil helpen het beste uit zichzelf te halen en je een veilige plek wil creëren voor mensen die daar hulp bij kunnen gebruiken, dan wil je zoveel mogelijk mensen die extra zorg behoeven die veilige plek geven. Mijn hart maakt dan ook een sprongetje als iemand een beroep doet op die veilige plek. De energie gaat van binnen stromen maar helaas stokt dit proces vaker dan gewild.

De telefoon gaat in de drukte van de werkdag. Ik werk net twee weken bij Papageno als coördinator fondsenwerving en communicatie en neem de telefoon aan. ‘Stichting Papageno Fonds met Sophie Veltkamp’ zeg ik in de hoorn als ik opneem. Aan de andere kant klinkt een ontstemde jongeman. Deze jongeman wil zich aanmelden voor het Papageno Huis. Ik luister. Wil hem helpen. Hij is echter heel breedsprakig en het is moeilijk er tussen te komen. Ik onderbreek ‘m en zeg hem toe dat hij teruggebeld wordt door de juiste persoon. We spreken een tijdvak af waarop hij wordt teruggebeld. Dit laatste vindt hij fijn en hij benadrukt dat dit zeker voor mensen met autisme zeer belangrijk is.

2020 12 27 Sophie VeltkampIn het Papageno Huis doet de consulent van de zorgorganisatie de eerste screening met hem. Nadat zij de jongeman heeft gesproken, belt ze me direct terug. Haar antwoord luidt kort samengevat en daarmee zeker niet recht doende aan het gesprek: ‘We hebben geen plek’. Meneer woont niet in de juiste gemeente en zit niet in de juiste leeftijdsgroep. De jongeman bleek reeds een heer van 40 jaar.

Het Papageno Huis biedt woonruimte voor jongeren met autisme tot een jaar of 25. Dat is een bewuste keuze. De groep jongeren met autisme is een extra kwetsbare groep doordat ze net als andere adolescenten aan het ontdekken zijn wie ze zijn en daarnaast hun weg zoeken naar een meer of mindere mate van zelfstandigheid.

Een dag later word ik wakker met deze meneer in mijn gedachten. Het gaat me aan mijn hart. Hoe zou hij nu wakker worden? Deze meneer is 40 jaar en wil ook een fijne en veilige woonplek. Het doet me pijn dat we in Nederland nog niet aan iedereen zo’n inclusieve omgeving en veilige woonplek kunnen bieden. Ik schrijf het zware gevoel van me af. En troost me met de gedachte dat het aantal woonplekken waar aandacht-rijke zorg wordt geboden voor mensen met autisme groeit in Nederland. Dat is nodig. En daarmee hoop ik via deze weg een stem aan deze meneer te geven. Papageno breidt ook uit in Nederland en heeft de ambitie om in elke provincie een Papageno Huis voor jongeren met autisme te openen.

Ik ga vast nog veel meer van dit soort telefoontjes krijgen, toch zal ik deze niet licht vergeten. Ik hoop dat deze meneer in de toekomst een goede woonplek vindt. Hij heeft in elk geval een plekje in mijn hart.

Wilt u op de hoogte worden gehouden van de ontwikkeling van nieuwe Papageno Huizen? Laat ons dat dan weten via een email aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.  en vermeld in de email over welke provincie en in welke hoedanigheid u informatie wilt hebben.